HeY!!! Let's Go My BiGBoYaOi

Title: Wager of love

Status: 2/4

Chapter: Trick

Paring: Tempo * Jiyong

Author: hyun ja

 

Writer's talk: เจนอัพพาร์ทสองในบ้านแดงแล้วนะคะ แต่ลืมบอก  ฮ่าๆๆๆ  ขอบคุณที่ตามมาให้กำลังใจนะคะ  รักมากกก   จุ๊ฟฟฟ

 

Warning: Boy's love รับไม่ได้ ไม่ใช่แนวที่ถนัด ปิดเลยนะคะ

 

 

 

 

.....Trick.....

 

 

 

"อ๊ะ  เทมโป เบาๆหน่อย ฉันเจ็บ..."

 

 

"อื้ออ...นายก็อยู่นิ่งๆซิจียง อย่าเกร็ง ยิ่งเกร็งมันจะยิ่งเจ็บ เข้าใจมั้ย"

 

 

"ไม่ให้ฉันเกร็งได้ยังไงเล่า ก็นายเอาเข้าไปลึกอ่ะ"

 

 

"ถ้าไม่เอาเข้าไปลึก แล้วมันจะออกหรอ"

 

 

"นายนี่ทำไมพูดเห็นแก่ตัวนักนะ ฉันกำลังเจ็บอยู่ นายยังมาว่าฉันอีกหรอ ไอ้บ้า"

 

 

"พูดไม่เพราะเลยนะจียง!!"

 

 

"โอ้ย  อ๊ะ  เจ็บ  เบาๆหน่อย อ๊ะ"

 

 

"หยุดพูดแล้วก็อยู่เฉยๆ ให้ฉันทำเอง อีกนิดนึง ก็จะออกแล้ว"

 

 

"ก็รีบๆซิ นายทำฉันเจ็บอยู่นะ"

 

 

"พูดเหมือนเป็นครั้งแรกไปได้"

 

 

"นี่...นายอย่าพูดเหมือนฉันกำลังมีอะไรกับนายได้มั้ย"

 

 

"แล้วใครใช้ให้เดินไปข้างหลังห้องกันเล่า หลังห้องฉันอ่ะ แมลงมันเยอะ พอมันเข้าหูนาย ก็ต้องเดือดร้อนฉันต้องเอาออกให้ แล้วยังมาโวยวายใส่ฉันอีก"

 

 

"พูดเหมือนฉันเต็มใจมานักนี่" หนอยไอ้หน้าลิง ก็เพราะใครกัน ที่ขโมย เอ่อ..ขโมยจูบ แล้วก็ลากมาห้องแบบนี้ แล้วใครมันจะไปกล้าอยู่ในห้องด้วย ขนาดที่สาธารณะ นายยังจูบฉันเลย แล้วนี่ห้องนาย นายจะไม่ทำอย่างอื่นหรอ  เป็นแบบนี้ จะให้อยู่ในห้องได้ไง ฉันก็ออกไปอยู่หลังห้องน่ะซิ ไม่คิดว่าชั้นบนสุดของคอนโดที่สุดแสนจะหรูแบบนี้ จะมีแมลงด้วย

 

"คิดอะไรอยู่ นั่งเงียบเชียว"

 

"ไม่ได้คิดอะไร  อยากกลับบ้าน"

 

"เพิ่งมาถึงเอง จะรีบกลับทำไม"

 

"ก็ฉันไม่ได้อยากจะมาซักหน่อย"

 

"ก็มาแล้วอ่ะ ช่วยไม่ได้ ฉันไม่ออกไปส่งหรอกนะ ฉันเหนื่อย แล้วก็ง่วงนอนด้วย"

 

"ไอ้...!!!!" นี่มันแกล้งกันชัดๆ คิดหรอว่าคนอย่างจียง จะยอมง่ายๆ บอกแล้วไงว่าคนอย่าง ชเว ซึงฮยอนอ่ะ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็นขาอ่อนหรอก

 

 

"อ้าวจียง จะไปไหน" ชายหนุ่มตกใจ เมื่อเห็นว่าจียงลุกขึ้นยืนและเดินไปทางประตูทันที

 

"กลับบ้านไง นายไม่ไปส่ง ฉันกลับเองก็ได้ ไม่ง้อ!!"

 

 

"แต่นี่มันก็ดึกแล้วนะ จะกลับคนเดียวได้ไง มันอันตราย ฉันเป็นห่วง"

 

 

"........." จียงหยุดนิ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เป็นห่วง...ยอมรับเลยว่า แค่ได้ยินแบบนี้ ใจมันสั่นแปลกๆ   เฮ้อ...เป็นอะไรไปนะเรา

 

"นอนที่นี่แหละ ฉันสัญญา ฉันไม่ทำอะไรหรอก นะจียงนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปส่ง" เทมโปตีสีหน้าให้ดูจริงจัง และ จียงเองก็ดูจะลังเลกับคำพูดนั้นไม่น้อย

 

"แต่..."

 

"ไม่ต้องแต่หรอกจียง นอนเป็นเพื่อนฉันซักคืนจะได้มั้ย ฉันอ่ะนอนคนเดียวทุกคืน ตั้งแต่เป็นเด็กแล้ว พ่อกับแม่ไม่เคยอยู่บ้านเลย ต้องไปประชุมที่ต่างประเทศ นานๆครั้งจะได้เจอหน้า ฉันไม่อยากนอนคนเดียว นายช่วยฉันหน่อยได้มั้ย"

 

 

"..........." คนรวยนี่ก็แปลก มีเงิน แต่ไม่มีความสุขเลยหรอ แค่นอนคนเดียวนี่มันทรมานขนาดนั้นเลยหรอ เราเองก็นอนคนเดียวบ่อยไป ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แล้วอีกอย่าง เราจะนอนกับหมอนี่จริงๆหรอ

 

 

คิดสิคิด..

 

 

คิดสิจียง จะนอนดีมั้ย..

 

 

 

แต่ว่าเทมโปก็สัญญาแล้วนี่ ว่าจะไม่ทำอะไร

 

 

"นะ จียง หรือนายไม่อยากนอน ก็ไม่เป็นไร งั้นฉันไปส่งนายก็ได้" พูดจบ เทมโปก็ดูหน้าเศร้าลงทันที

 

 

"คือมันไม่ใช่อย่างนั้น อย่าพูดเองเออเองซิ ฉันยังไม่ได้ให้คำตอบเลยว่าฉันจะไม่นอน"

 

 

"งั้นแสดงว่า นายจะนอนกับฉันใช่มั้ย ไชโย!!!  ดีใจที่สุดเลยยยยยย" เทมโปคงลืมตัว โผเข้ากอดจียงอย่างรวดเร็ว

 

 

"นี่เทมโปปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไง"

 

"เอ่อ...ฉันดีใจจนลืมตัวไปหน่อยน่ะ"

 

 

 

 

"เฮ้อ..ฉันคิดถูกแล้วใช่มั้ย ที่จะนอนเป็นเพื่อนหมอนี่"ร่างเล็กพูดกับตัวเอง แล้วผ่อนลมหายใจออกอย่างถอนใจ

 

"นายพูดว่าอะไรนะจียง ฉันฟังไม่ค่อยถนัด"

 

"เอ่อ  เปล่าๆๆๆ  ฉันแค่บอกว่า ฉันอยากอาบน้ำ"

 

"อ่อ งั้นฉันอาบให้"

 

 

"ไม่!!!!!!!!!!!!!!  ฉันอาบเองได้!!!!!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

"นี่แทยัง หายปวดท้องแล้วหรอ" หลังจากที่ซึงรีพาแทยังกลับมาถึงบ้าน จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ถูซะทีเดียว เรียกว่า คฤหาสน์ น่าจะเหมาะกว่า  แทยังก็บอกให้ซึงรีพาขึ้นไปบนห้องนอน

 

"ยังไม่หาย แต่ก็เริ่มดีขึ้นกว่าตอนนั้น"

 

"นายมียาแก้ปวดท้องมั้ย หรือให้ฉันไปตามแม่บ้านให้เอามั้ย"

 

"ไม่ต้องหรอก แม่บ้านช่วยให้อาการปวดท้องของฉันหายไม่ได้หรอก มีแต่นายคนเดียวเท่านั้นที่ช่วยได้ แค่อยู่กับนาย ฉันก็ลิมความเจ็บปวดไปได้หมดแล้ว" สายตาที่ดูจริงจังจนเกินเหตุ ทำให้คนฟังต้องชะงัก

 

"ประหลาด!!" คำกล่าวหา ที่เปล่งออกมาด้วยความแผ่วเบา ใบหน้าที่แต้มไปด้วยสีชมพูระเรื่อ นั่นยิ่งทำให้อีกคนได้ใจ

 

"นายไม่สบายหรอซึงรี ทำไมหน้าแดงๆ"ชายหนุ่มเอื้อมมือมาจับแก้มของคนตรงหน้า

 

"ปะ เปล่านี่ หน้าฉันแดงหรอ"  ซึงรีปัดมือแทยังออก แล้วยกมือขึ้นมาปิดแก้มทั้งสองข้างไว้   ก็ใครใช้ให้พุดอะไรหวานๆแบบนั้นกันเล่า คนเราก็เขินเป็นนะโว้ย 

 

"ฉันว่า นายต้องไม่สบายแน่ๆ มานี่เลย มานอนข้างๆฉันนี่ นายจะได้พักผ่อน"

 

"อ๊ะ!!!" ร่างเล็กปลิวไปตามแรงดึงของเอาแต่ใจ ตอนนี้ ซึงรีไปอยู่ในอ้อมกอดของแทยัง โดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

"นอนอยู่นิ่งๆซิ ฉันจะกอดนายไว้ นายจะได้อบอุ่น"

 

"นี่!!  ปล่อยนะ ฉันไม่ได้เป็นไร ปล่อยซิ" ร่างเล็กในอ้อมกอดจอมฉวยโอกาส พยายมดิ้นไปมาเพื่อนจะออกจากอ้อมแขนนั้น แต่ก็เปล่าประโยชน์

 

"ซึงรี พี่บอกให้นิ่งๆไง พี่อยากให้นายอยู่ข้างๆพี่ ในตอนที่พี่ไม่สบายแบบนี้"

 

"..........." ไม่มีคำต่อล้อต่อเถียงใดๆทั้งสิ้น ซึงรีเงียบไป เพราะสรรพนามที่แทยังใช้แทนตัวเอง   ‘พี่'   มีคนพูดคำแทนตัวเองว่าพี่กับเขาหลายคน แต่ทำไมกับความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่แปลก คำว่าพี่ จากคนคนนี้ เหมือนว่า เขากำลังได้รับการปกป้อง มันอบอุ่น อย่างบอกไม่ถูก

 

 

ซึงรีเงียบไปครู่ใหญ่  ให้แทยังนอนกอดอยู่อย่างนั้น แทยังเองก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา นอกจากรอยยิ้มที่เปี่ยมอยู่บนใบหน้าของเขา เขารู้ว่าเขาอาจพูดอะไรบางอย่างถูกจุดคนหัวรั้นเข้าให้ จนกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ นอนให้เขากอดแบบนี้

 

แล้วจะมีอะไร ดีไปกว่านี้...ฮึอึ

 

 

"นอนยิ้ม อะไร หายปวดท้องแล้วหรอ??"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางด้าน เทมโป ตอนนี้ขำลังมีความสุข เสียงน้ำจากฝักบัวที่ดังออกมาจากห้องน้ำนั่นทำให้เขานั่งยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า

 

 

จะอะไรซะอีกล่ะ

 

 

 

ก็เพราะคนที่กำลังอาบน้ำอยู่นั่นแหละ แค่เขาบอกว่าจะอาบน้ำให้ก็โวยวายเสียงดัง แถมหน้านี้ แดงเป็นลูกตำลึง ดูแค่นี้ก็รู้ว่าจียงเองก็มีใจให้เขาเหมือนกัน  แล้วเขาเอง ก็มีใจให้จียงมานานแล้วเหมือนกัน

 

 

ถ้าเป็นเช่นนั้น

 

เมื่อใจเราตรงกัน  แล้วเราจะเก็บมันไว้ทำไม

 

 

 

"นี่!!!  นายเป็นบ้าหรอไง นั่งยิ้มอะไรอยู่ได้คนเดียว ฉันเรียกนายตั้งหลายครั้งแล้ว นั่งเหม่ออยู่นั่นแหละ" เทมโปสะดุ้งเมื่อคนในความคิดของเขาออกมาจากห้องน้ำแล้ว

 

"เอ่อ จียง อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ"

 

"ก็เสร็จแล้วนะซิ ถ้าไม่เสร็จจะออกมายืนตรงนี้ได้ไง"

 

"จริงด้วย   ฮื้ม...จียง หอมจังเลย" เทมโปทำท่าเดินเข้าไปสูดความหอมจากคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดคลุม

 

"เฮ้ย..นายจะบ้าหรอ จะทำอะไรของนายเนี่ย ไปอาบน้ำได้แล้ว ไอ้คนหน้าลิง" จียงเบี่ยงตัว แล้วดันร่าสูงเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

"อาบนานๆก็ได้นะ เทมโป จะได้สะอาดๆ"  จียงตะโกนเพื่อให้คนในห้องน้ำได้ยิน

 

 

 

 

 

 

 

เป็นเวลาเกือบยี่สิบนาทีผ่านไป  ชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี เขาหวังว่า จะออกมาเจอจียงในชุดนอนที่เขาจัดเอาไว้ให้ นั่งรอเขาอยู่อย่างน่ารัก

 

แต่...

 

 

 

"อ้าว  หลับซะแล้ว"กลับกลายเป็นว่า จียงนอนหลับไปแล้ว  ร่างสูงทำได้เพียงเดินเข้าไปห่มผ้าให้

 

ไม่นานนักเขาก็จัดการแต่งตัวจนเรียงร้อยแล้วเข้ามานอนข้างๆจียง

 

"ขอกอดหน่อยนะจียง" เทมโป ดึงคนที่นอนหลับอยู่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างท้าทาย เขารู้ดี ว่าถ้าจียงรู้สึกตัว เจ้าแสบจะต้องโวยวานแน่นอน แต่ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว

 

โอกาสดีๆแบบนี้ หาได้ไม่ง่าย..

 

 

มันเป็นธรรมชาติของคนเรา เมื่อได้คืบก็จะเอาศอก เมื่อเอาจียงมาอยู่ในอ้อมกอดแล้ว มีหรือที่คนอย่าง ชเว ซึงฮยอนจะหยุดแค่นี้ เขาบรรจงจุมพิตลงไปที่หน้าผากหนึ่งครั้ง และแก้มเนียนอีกหนึ่งครั้ง

 

ใจจริงแล้ว เขาอยากทำมากกว่านี้  แต่ในใจเขาบอกว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

 

 

"แค่นี้ แทยังก็แพ้อย่างราบคาบแล้ว ฮึ" เทมโปพูดกับตัวเองก่อนที่จะกระชับกอดจียงให้แน่นขึ้นและหลับไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮัท ชิ้ว!!!!!

 

"ฉันว่า นอกจากนายจะปวดท้องแล้วนะ นายต้องไม่สบายแน่นอนเลย  ให้ตามแม่บ้านมาดูแลดีกว่านะ นี่มันก็ดึกแล้วด้วย ฉันจะกลับบ้าน" ซึงรีว่าพลางลุกออกจากเตียง

 

"นี่มันดึกมากแล้วด้วยนะซึงรี จะกลับยังไง พี่เป็นห่วง"

 

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก นายอ่ะพักผ่อนเยอะๆเหอะน่า จะได้หายไวๆ"

 

"ไม่ได้นะ นายห้ามกลับ" แทยังรีบลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปจับแขนซึงรีเอาไว้ โดยลืมไปเลยว่าเขากำลังแกล้งปวดท้องอยู่

 

"หายปวดท้องแล้วหรอ" 

 

"เอ่อ ยังหรอก พี่ฝืนลุกขึ้นมาน่ะ ก็เป็นห่วงนาย จะให้กลับคนเดียวได้ยังไง ตัวก็เล็กแค่นี้ เกิดใครทำอะไร แล้วพี่จะอยู่ยังไง" นั่นก็ทำให้ซึงรีเงียบไปทันที

 

"ก็อยู่คนเดียวไปซิ อย่าพูดเหมือนเราเป็นอะไรกันได้มั้ย แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าพี่ซักที" คนตัวเล็กแกล้งทำเป็นโวยวายเพื่อกลบเกลื่อนความเขิลอายที่มีอยู่ในตอนนี้

 

"ก็ได้ แต่อย่ากลับเลยนะ ถ้าจะกลับให้ รอพี่ไปส่ง แต่ตอนนี้พี่ยังไม่สบาย พรุ่งนี้ค่อยกลับนะ"

 

".........." เจอลูกอ้อนแบบนี้ ไม่อยากจะใจอ่อนเลยจริงๆนะ แต่เห็นจากแววตาแล้ว ก็รู้สึกว่าเขาเป็นห่วงเราจริงๆ งั้นจะลองเชื่อใจซักครั้งก็ได้

 

 

แต่ว่า...

 

"เมื่อกี้บอกไม่ให้แทนตัวเองว่าพี่แล้วไม่ใช่หรอ" ซึงรีทำตาดุใส่คนตรงหน้า

 

"แฮ่ๆๆ  ลืมตัว"

 

 

___โปรดติดตามตอนต่อไป___